· ·
بارانی سر سحر میبارید
درحالی که قطرات آبِ جاری از آسمان را تماشا میکردم؛
جرعهای از قهوهام را نوشیدم و با خود زمزمه کردم:
« اگر من این قطرات ریز و درشت بودم،
بازهم سرنوشت مرا به بختی ترسناک میرساند؟
شاید من این برگ های سبز بودم که قطرات کوچکی روی آنها مینشیند؛
با این حال؛
بازهم سرنوشت مرا به درهای هل میداد که انتهایی ندارد؟.»
· ·
اگر میتوانستم پرواز میکردم
پرواز میکردم و از اینجا میرفتم
میرفتم و دیگر به اینجا بازنمیگشتم
چرا که اینجا هیچکس مرا نمیخواهد
پس ماندن را چه فایده؟
اگر میتوانستم پرواز میکردم
به کوه و دشت میرفتم
به جنگل ها میرفتم و ساعت ها طبیعت را تماشا میکردم
چرا که دنیایی که ما در آن زندگی میکنیم پر از مزخرافاتی به نام "تکنولوژی" شده است
پس طبیعت بهانهای برای دوری از این مزخرفات است
آه...
ای کاش میتوانستم پرواز کنم....